2016年03月31日

ΧΙΝΤΕΓΙΟΧΗ

 カザンザキスの「 ΧΙΝΤΕΓΙΟΧΗ 」、全文。 

ΧΙΝΤΕΓΙΟΧΗ
( ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΑ )



Ξημέρωσε ο Θεός, και χαχαρίδα
λουσμένη, αχνή, στο μέγα νυχτοβρόχι,
η λιανοκόκαλη έλαμψε πατρίδα.
Οι πρόγονοι πηδούν απ' την απόχη
του σπλάχνου της, στολίστηκαν, και τώρα
κινούν να υποδεχτούν το Χιντεγιόχη.
Της ανθισμένης κερασιάς η μπόρα
γλυκά ξεσπάει στο πλούσιο κιμονό της,
τα βυσσινά της τσύκαρα στη φόρα
λυούν, κι όλο φώς το ποδαστράγαλό της
στα γαλανά κατηφοράει πελάη ―
κι ένα χρυσό στο φιλντισόχτενό της
νιόγραφτο αχάει στον ήλιο χαϊκάι :
≪ Χίλια καλώς μας όρισες, καλέ μου,
με τις φωτιές και τις δροσιές του Μάη. ≫
Μα αυτός, στην πλώρα ορθός, με του πολέμου
την κρούστα ακόμα στα μαλλιά, αποζούρης,
στο φτερό παραδίνουνταν του ανέμου,
παράσουμος, κοντός, ασκημομούρης.
Της Νίκης τις φτερούγες, της Σειρήνας,
κομμένες τις μαδούσεν ο καμπούρης・
τα κάστρα, τα μετάξια όλης της Κίνας,
οι κήποι, τα νερά της, τα μποστάνια
στα χέρια του ― και ψόφαε αυτός της πείνας.
Παιδιά, κρασιά, γυναίκες ― συντριβάνια
δίψας καυτής στ' ανέλπιδά του στήθια・
προγκούσε μες στο νού τα καραβάνια
της φαντασιάς και τ' άγια παραμύθια
της αρετής και της τιμής, και γέλα
στα γόνα του να γδύνει την αλήθεια.
Στου κάταστρου ουρανού το πηγαινέλα
ανάβαν τ' άστρα κι έσβηναν αγάλια
στου νού του του ακατάδεχτου την τρέλα
και στη βαριά του μαϊμουδίσια αγκάλια・
σα ν' ανοιγόκλειε παίζοντας το βράδυ
την μπλάβη του μεταξωτή βεντάλια.
Πεινάει, διψάει, και στο παχύ λιβάδι
της μοναξιάς, μες στου μυαλού τα πάθη,
μονάχος σεριανάει, και στο σκοτάδι
της θείας σγουρής σιγής βουβός εστάθη
κι όλο χαρά τρυγάει απ' το χώμα κάτου
της Λευτεριάς το ολανθισμένο αγκάθι.
Μες στη βαθιά μασκάλη του θανάτου
έχτισε αυτός φωλιά κι απόθεσε της
μ' εμπιστοσύνη εντός όλα τ' αυγά του.
Συντρίφτη της ψυχής ο καπλοδέτης,
και δίχως χαλινάρι, δίχως νόμο
ζεί πιά και βασιλεύει ο νομοθέτης.
Στην πλώρα ορθός, νογάει στον ένα του ώμο
πηδάει το πνέμα της χαράς, στον άλλο
παχύ κοράκι τον κοιτάει με τρόμο.
Κι ακούστη απ' τη στεριά βουητό μεγάλο,
χαρές, καλωσορίσματα, φλογέρες,
αντιλαλούν τα πέλαγα στο λάλο,
γοργά αρμενούν στο φώς οι περιστέρες,
το κίτρινο της γής μερμηγκολόι
μεταξωτές σαλεύει παντιγέρες・
όλη η πατρίδα ασκώνεται ένα μπόι
τον κοντορέβιθό της γιό να φτάσει・
φτερά μες στα νεφρά πετάει το σίο,
η σάρκα γίνεται ψυχή με βιάση
κι όλη η ψυχή φωτιά στ' ορθό κεφάλι
και πιάνει πυρκαγιά το αφροθαλάσσι.
Κι αυτός, βαριεστισμένος, στο ακρογιάλι
χιμάει το αγαπημένο κι ένα σβώλο
φουχτώνει γής και θρύβει τον πασπάλη.
Μουγκός, τη μερμηγκιά κοιτάει στο μόλο
κι αλάργα τα βουνά και τ' ανθισμένα
δεντρά και του άδειου τ' ούρανού το θόλο.
κι η Νίκη ευτύς ανέλπιδη έγινε ένα
καπνόθωρο αλαγρό φτερό κι εχάθη.
Χαμογελούν τα λυτρωμένα φρένα,
δόξες, τιμές ξεπέρασαν και πάθη,
και χαίρουνται στη διάφανη γαλήνη
του ονείρου πιά το στέρφο αλησμονάθι.
≪ Ομπρός! ≫ τα φρύδια του κουνώντας δίνει
σημάδι οκνό ν' αρχίσουν τα γιορτάσια・
λαμποκοπάει το μάτι του ρουμπίνι,
καρφώνεται βαρύ στα χοροστάσια
και βόσκει λιμασμένο, χέρια, πόδια,
σα βάβουλας, τους νιούς και τα κοράσια.
Αχόρταγα τα φρένα του χταπόδια,
αργά, βουβά, τις σάρκες βυζακώνουν
κι όλοι οι μαστοί τριζοβολούν σα ρόδια.
Πά στον γκρεμό του Τίποτα φουντώνουν
περβόλια καρπερά οι καρδιές, μυρίζει
κι ο Χάρος γιασεμί, κι κόρφοι ασκώνουν
το πιό γλυκό του ανθρώπου μετερίζι・
πίκρες χαρές, ντροπές, καρδιές, κλινάρια
το βρωμοκούναβο η γυναίκα ορίζει.
Έπεσε η νύχτα, ανάψαν τα φανάρια,
γλιστρούν τζουτζέδες, χορευτές, κυράδες
στα γιορτερά του παλατιού πατάρια・
αράζουν στο γιαλό βαθιές φρεγάδες
και σκλάβες κουβαλούν, φαγιά, χρυσάφι,
του Χιντεγιόχη δώρα οι βασιλιάδες.
Μα αυτός πετιέται ορθός, βαρύς, και θειάφι
τ' αρθούνια του μυρίζουν κι οι μασκάλες・
με ρούσα λάκα τις πληγές του βάφει
και κουρελής, ξυπόλητος, στις σκάλες 100
στάθη σα μάσκα και θωρούσε κάτω
ν' ανηφοράει σκυφτό, με κουτρουβάλες,
το πλούσιο χρυσοσάμαρο ρηγάτο.
Σούρνουν φωνή στα σπλάχνα του οι προγόνοι,
γυμνό, σκεβρό, λιμάρικο φουσάτο,
που αγλείφει κι αναγλείφεται κι ασκώνει
μύριους χοντρούς λαιμούς, φαλλούς, και κράζει :
≪ Άχ, φάε κι αγκάλιασε για μας, αγγόνι! ≫
Όλη η χοντρή, μουντή γενιά σμαριάζει
στα μπράτσα, στα μεριά του, στο λαρύγγι,
κι ο παρδαλέχτορας ο νούς τρομάζει.
Πείνα χιλιοχρονίτισσα του σφίγγει
τα σωθικά, κι απ' τα νεκρίκια ασκέρια
του Χιντεγιόχη τρίζουν οι μελίγγοι.
Μα ανέσπλαχνα, άγρυπνα φρουρούν τ' αστέρια,
το άγιο Φουζί στα φρένα του σηκώθη,
χιμάει η ψυχή, προγκάει, χτυπάει τα χέρια,
τους πρόγονους με οργή στον Άδη αμπιόθει
κι ασκώνει τα κουρέλια της σημαία.
Δε θέλει πιά να φάει, να πιέι, λυτρώθη,
χαρά! από πάσα ελπίδα πιά κι ιδέα,
μ' έργα καλά δε θέλει πιά να στήσει
παγίδα στο Θεό, κι αφήνει η νέα
ψυχή του ορθή στο αγέρι να σκορπίσει.
Φωνάζει η γής στην άκρα του μυαλού του,
ιερό, αψηλό τον έκρουσε μεθύσι,
πατάει φωνή, και στου άγριου παλατιού του
τις φωτερές αυλές πηδάει, κι αράδες
διώχνει γοργά με τα λουριά του κνούτου
γυναίκες, βιολιτζήδες, βασιλιάδες.
Φυσάει, και σβήνει η παρδαλή βεγγέρα
τησ γής ― χοροί, θεοί, κρασιά, λαμπάδες ―
και διασκορπιέται ως πάχνη η θυγατέρα
της φαντασιάς μας και του νού, η βογκούσα
μεγάλη αρχιτεχτονική του αγέρα.
Το φώς το αγνό λυτρώθη απ' την αγκούσα,
διαβαίνει ο Χιντεγιόχη τα σεράγια,
σπίθες η μαύρη του πετάει πατούσα,
και φτάνει πιά στα φυλλοκάρδια τ' άγια,
τ' απάρθενα, της μοναξιάς, και μπαίνει.
Κήπος βαθύς μες σε άπαρτα μουράγια,
χωρίς νερό, χωρίς δεντρό, κι υφαίνει
μονάχα η αράχνη τον καιρό, και βράχοι
σηκώνουνται αραδίς ανταρεμένοι.
Αχνίζουν τα χαράκια ως πυρομάχοι,
κι ως γέρνουν πάνω σε άλλο τρομαγμένα,
νογάει μιά τίγρη αθώρητη από ράχη
σε ράχη να πηδάει, κρατώντας ένα
στα δόντια της κουβάρι, τα παιδιά της.
Από χαρά μερμήδισαν τα φρένα
και πρόγκηξε την τίγρισσα ο προλάτης :
≪ Γιούχα, Ευτυχιά, με τα κοπρόσκυλά σου!
Δεν έχει εδώ να φάς, να πιείς・ δραγάτης
στέκω και διώχνω αλάργα τη γενιά σου!
Κραυγή της μοναξιάς, συντρόφισσά μου,
χωρίς αιτόπουλα και κούρσα, γειά σου,
έρμη στον γκρέμο αιτοφωλιά, καρδιά μου! ≫ 157






分かる所から、訳して行こうか、、、
posted by kyotakaba at 15:22| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

まるでばかだから

 カザンザキスの次の詩の文が、まるで分からない、 


Μα αυτός, στην πλώρα ορθός, με του πολέμου
την κρούστα ακόμα στα μαλλιά, αποζούρης,
στο φτερό παραδίνουνταν του ανέμου,
παράσουμος, κοντός, ασκημομούρης.
Της Νίκης τις φτερούγες, της Σειρήνας,
κομμένες τις μαδούσεν ο καμπούρης・
τα κάστρα, τα μετάξια όλης της Κίνας,
οι κήποι, τα νερά της, τα μποστάνια
στα χέρια του ― και ψόφαε αυτός της πείνας.


この前の、
≪ Χίλια καλώς μας όρισες, καλέ μου,
με τις φωτιές και τις δροσιές του Μάη. ≫
も、まるで分からないけど、 
「私の君、五月の光りと露を、 
私たちにお与え下さい。 」 では、
まるで違っている。 

ばか過ぎて、カザンザキスの詩は読めない。
posted by kyotakaba at 13:49| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

Η βλαχοπούλα μιλάει στα παιδιά 1

 ザハリアス・パパンドニウの『高い山々』の第十五章「羊飼いの娘が子供たちに語る」の1 





  Τα παιδιά κάθισαν στο χράμι που τους έστρωσε η Αφρόδω επάνω στην κασέλα. Είχε ζωγραφιές αυτή η κασέλα και φαίνεται πως ήταν η καλή-καλή.  
  Αλλιώς θα τα έβαζε τα παιδιά να καθίσουν στην άλλη που βρισκόταν πάρα πέρα, μα που ήταν μαύρη και παλιά. Της κυρούλας ίσως.  
  Η Αφρόδω έμεινε όρθια κι ενώ η ρόκα της έγνεθε και το αδράχτι της γύριζε, μιλούσε στα παιδιά.  
  Ρώτησε τον Φάνη και τον Δήμο αν είχαν αδερφή, πόσων χρόνων είναι και ποιο είναι τ' όνομά της.  
  Ύστερα τα παιδιά τη ρώτησαν το ένα και το άλλο, για πρόβατα, για στάνες και για βουνά. Κι η Αφρόδω γνέθοντας τους αφηγήθηκε τη ζωή των βλάχων στα βουνά και στα χαμηλώματα, το καλοκαίρι και τον χειμώνα.  





       羊飼いが子供たちに語る  

 二人は、じゅうたんに座りました。じゅうたんは、アフロドウが、ふたりにと衣装箱の上に敷いたのです。小屋の中には、絵が描かれた、とても良いものの様に思われる、衣装箱がありました。 
 アフロドウが、ふたりを座らせたのは、別のものでした。もっと奥にあったものです。黒くて古いものでした。たぶん、おばあちゃんのですよ。 
 アフロドウは立ったままでした。その間ずっと、彼女の糸巻きは、軸が回って、糸を紡いでいました。そうしながら、ふたりに話し掛けていたのです。 
 ファニスと、ディモスに、兄弟がいるのかと、尋ねましたし、何歳なのかと尋ねました。それに、どう言う名前なのかと尋ねたのです。 
 それから、ふたりは、代わりばんこに、羊のこと、羊の檻のこと、山のことを、アフロドウに尋ねたのです。彼女は、糸を紡ぎながら、山での、低地での、夏での、冬での、羊飼いの生活のことを話して聞かせたのですよ。
posted by kyotakaba at 13:06| Comment(0) | よみかた:『高い山々』 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

Χίλια καλώς μας όρισες

 カザンザキスの『旅行記 日本』に付けられた、詩「ヒンデギョヒ」の次の部分が分からない。 
7行から15行目、 

Της ανθισμένης κερασιάς η μπόρα
γλυκά ξεσπάει στο πλούσιο κιμονό της,
τα βυσσινά της τσύκαρα στη φόρα
λυούν, κι όλο φώς το ποδαστράγαλό της
στα γαλανά κατηφοράει πελάη ―
κι ένα χρυσό στο φιλντισόχτενό της
νιόγραφτο αχάει στον ήλιο χαϊκάι :
≪ Χίλια καλώς μας όρισες, καλέ μου,
με τις φωτιές και τις δροσιές του Μάη. ≫  


ここまで訳したけれど、 
俄雨が、やさしく、満開の花を点けた 
桜樹の豪華なキモノに降り出す。 
雨の勢いに、彼女の紫の木履は 
脱げ落ちて、くるぶしの輝きがそのまま、
青い海へと降って行く、 そして、 
彼女の象牙の櫛に新しく書かれた 
ハイカイが、太陽に谺する。
「」  

ハイカイの中身が分からない。  


追記: 
「私の君、五月の光りと露を、 
私たちにお与え下さい。 」 
と訳して見た。
posted by kyotakaba at 10:48| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月24日

Ένα βλαχόπουλο που δεν λέει πλλά λόγια 3

 ザハリアス・パパンドニウの『高い山々』の第十四章「あまり喋らない羊飼いの子供」の3 





  Ωστόσο η καλή Αφρόδω τους καλωσόρισε και τους είπε να περάσουν μέσα στην καλύβα. Όταν την είδαν ξαφνιάστηκαν. Ήταν τόσο νοικοκυρεμένη! Σπίτι αληθινό.  
 ≪ Να καλύβα, Φάνη ≫, είπε ο Δήμος, ≪ όχι σαν τις δικές μας! ≫  
  Η Αφρόδω χαμογέλασε.  
 ≪ Να είχαμε κι εμείς πρόβατα και γίδια ≫, είπε ο Φάνης, ≪ Θα ήταν και η δική μας καλή ≫.  
 ≪ Εσείς έχετε κάτω σπίτια ≫, είπε η βλαχοπούλα, ≪ που είναι θεμελιωμένα. Κι έπειτα ξέρετε και τα γράμματα, που δεν τα ξέρουμε εμείς. Λάμπρο, γιατί κάθεσαι στην πόρτα; Έλα μέσα να δεις τα καλά παιδιά ≫.  
 ≪ Τς! ≫ έκαμε πάλι ο Λάμπρος κι έσκυψε το κεφάλι, σκάβοντας τη γη με το τσαρούχι του. Ύστερα πήρε την αγκλίτσα του κι έφυγε.  





 こうして、親切なアフロドウは、ふたりを招いて、そして、小屋の中にお入り下さいと言ったのです。二人は、中を見て、驚いたのですよ。とってもきれいに片付いていたのです! 本物の家でした。 
 ディモスは言いました。「ファニス、これが小屋だよ。ぼくたちのようなのではないよ!」 
 アフロドウは微笑みました。 
 ファニスは言いました。「ぼくらも、羊と山羊を飼おうよ。そうしたら、ぼくらのもいい小屋になるよ、きっと。」 
 羊飼いは言いました。「きみたちは、下に建てられた家があるのでしょう。それに、きみらは、字を知ってる。ぼくらはしらないんだよ。ラブロス、なんで、戸口にすわってるんだ? さあ、中に入って、おぼっちゃまたちに会いなさい。」 
 「チィ!」と、ラブロスは、また、口を鳴らしました。頭を下げて、地面を自分のツアルーヒで引っ掻いていました。そうして、杖をとって、出て行ったのです。  






第十三章「あまり喋らない羊飼いの子供」、おわり。
posted by kyotakaba at 13:22| Comment(0) | よみかた:『高い山々』 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月18日

Πειραιώτες

 『 Πειραιώτες 』 ピレアス人 
Διονύσης Χαριτόπουλος ディオニスティス・ハリトプウロス 

 50年代、60年代、世界中から港町ピレウスに遣って来た人たちの人生。 

.:BiblioNet : Πειραιώτες / Χαριτόπουλος, Διονύσης 

Πειραιώτες / Topos Books 

b208282.jpg
posted by kyotakaba at 15:49| Comment(0) | ギリシャ関連書籍など | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月17日

Ένα βλαχόπουλο που δεν λέει πλλά λόγια 2

 ザハリアス・パパンドニウの『高い山々』の第十四章「あまり喋らない羊飼いの子供」の2 





 ≪ Αυτή ποια είναι; ≫ ρώτησαν τα παιδιά το βλαχόπουλο.  
 ≪ Η Αφρόδω ≫.  
 ≪ Αδερφή σου είναι; ≫  
 ≪ Χα ≫  
 ≪ Έχεις κι άλλες αδερφές; ≫  
 ≪ Αχά ≫.  
 ≪ Ο πατέρας σου είναι δω; ≫  
  Το βλαχόπουλο πάτησε τη γλώσσα του μέσα από τα δόντια κι έκανε: ≪ Τς! ≫  
  Δεν ήταν για πολλά λόγια. Πρώτα έλεγε καμιά λέξη, τώρα έφτασε στο ≪χα ≫ και στο ≪ τς ≫. Θα πει πως η κουβέντα έπρεπε να στατήσει εδώ. Γιατί παραπέρα δεν είναι πια παρά τα νοήματα.  





 「あれは誰なの?」と、二人は、羊飼いの子供に尋ねたのです。 
 「ねえさん。」 
 「きみのお姉さんなの?」 
 「は。」
 「きみに他の兄弟はいるの?」 
 「はあん。」 
 「きみのおとうさんは、ここにいるの?」 
 羊飼いの子供は、自分の下を歯に押し付けて、「チィ!」と鳴らしたのですよ。 
 たくさんの言葉はなかったのです。羊飼いの子供は、最初は、一言話しました。つぎは、「は」と「チィ」になったのです。おしゃべりは、もう止めようということなのでしょう。だって、言うことは、もうないのですから。
posted by kyotakaba at 13:14| Comment(0) | よみかた:『高い山々』 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月16日

Γεγονότα στην σήμερα

 1900 - Ο σερ Άρθουρ Έβανς ξεκινά την ανασκαφή στα ερείπια της Κνωσού στην Κρήτη.  

1900年の今日( 3月16日 )、サー・アーサー・エヴァンスは、クレタ島のクノッソス遺跡の発掘を始める。
posted by kyotakaba at 17:09| Comment(0) | 新聞記事を読んでみる | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

όλο

 カザンザキスの『旅行記』の次の部分が、まるでわからない。 


Μιά μέρα που κοίταζα από την κάμαρα του Ίωνα Δραγούμη τον Υμηττό, ο εξαίσιος, όλο αντικρουόμενες δυνάμες και υψηλές ανησυχίες ανθρώπινος τούτος τύπος στράφηκε και μου είπε, σφίγγοντας με πικρία τα χοντρά, φιλήδονα χείλια του : ≪ Άν έβλεπα το βουνό αυτό κάθε μέρα με αγνά μάτια, η ζωή μου θα 'ταν αλλιώτικη! ≫ Οι Γιαπωνέζοι βλέπουν το Φουζί με αγνά μάτια. Σίγουρα, κοιτάζοντάς το, η ψυχή τους θα παίρνει το αυστηρό, συγκρατημένο, όλο χάρη περίγραμμά του.  


Google翻訳: 
私はカメライオンDragoumi Hymettus、おいしいを見ていたある日は、すべての相反する力と高懸念が人間の調停者の男は苦味厚い、官能的な唇を握りしめ、私の方を向いて言った:"私は新鮮で毎日この山を見たら目、私の人生の異なる種類! 「日本人は、新鮮な目で富士山を参照してください。確かに、それを見て、彼らの魂はタイトな、拘束、優雅な輪郭を取得します。 

WordLingo 翻訳: 
私がkamara Jonas Dragoymi Hymettusのexaisios、すべての論駁されたdynamesをから見、最高がまた私言われるにこの人間のタイプに回ったかかわる苦味彼の脂肪質、官能的な唇をによってきつく締める1日: 「私が山を見たらagnaとのこれは毎日、私の生命「tanのalliotiki注目する! 」 Giaponezoiはagnaの目とのFoyziを見る。 本当に、自由に見て彼をの精神厳密の、保たれる、すべての彼の魅力の輪郭取りなさい。 




この様に訳してみた: 
 ある日、私は、イオン・ドラグウミスの部屋からイミトス山を眺めていた。この才人であり、相反する力を持ち不安を嵩じさせている種類の人間、イオンは振り向いて、悔恨で太い好色な唇を固く閉ざしてから、私に言った。「この山を純真な目で毎日眺めていたならば、私の人生は違ったものになっただろうにな。」 日本人たちは、純真な目でフウジを眺めている。フウジを見詰める日本人たちは、そこから、厳粛で抑制された気品に満ちた形を取り出しているであろうことは、確実だ。
posted by kyotakaba at 14:18| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

διαγράφουνταν

 カザンザキスの『旅行記』の次のところがわからない。 

Στράφηκα. Πανύψηλο, κάτασπρο, χιονισμένο από τα πόδια ώς την κορυφή, πειθαρχημένο μέσα σε απλότατες, όλο χάρη και δύναμη καμπύλες, ανάερο, γαλήνιο και σιωπηλό, διαγράφουνταν απάνω στο ζαφειρένιον ουρανό το άγιο βουνό της ιαπωνίας.   


Στράφηκα は、振り向く、の一人称単数の動詞。 
その後の文章がわからない。 

Πανύψηλο は、形容詞、中性、単数。 聳え立つ。 
κάτασπρο は、形容詞、中性、単数。 真白な。 
χιονισμένο は、受動分詞で形容詞化している語、中性、単数。
χιονισμένο από τα πόδια ώς την κορυφή 、頂上から麓まで雪を被っている。 
πειθαρχημένο は受動分詞、訓練されている、規律付けられている。中性、単数。
απλότατες は形容詞、最上級、複数。最も単純な。 
όλο χάρη και δύναμη のところが分からない、
όλο は副詞なのだろうか? όλος の中性? χάρη και δύναμη は、女性名詞の単数がふたつ。 
καμπύλες は、女性名詞の複数。曲線。
γαλήνιο και σιωπηλό は、形容詞の中性形、単数形がふたつ。穏やかで沈黙している。 
διαγράφουνταν は動詞、受動形、複数形。 
απάνω στο ζαφειρένιον ουρανό は、瑠璃色の空の上に。 
το άγιο βουνό της ιαπωνίας は、日本の聖山。中性の単数。  

それで、中性と女性は、主格と対格が同じなので、

この文章に、動詞は一つだけ、διαγράφουνταν 。複数形。 
複数形の実詞は、καμπύλες 。 
なので、文章の幹は、曲線が描かれている。と言うことなのだろうけれど。
それで、単数の形容詞は、すべて、日本の聖山を形容しているのだろうけれど。

私の頭の中で、文章に組み立てられない。
χάρη και δύναμη を処理出来ないし、
πειθαρχημένο に、どう言う日本語を当てればいいのか、わからない。
最初見た時は、主格は το άγιο βουνό της ιαπωνίας かと思ったけれど、動詞が複数形なので、
主格は、καμπύλες なのだろうけれど、  


次のように訳してみた、

 私は振り返った。瑠璃色の空の上に、すべての気品と力を最も簡潔な数本の曲線で描かれた、聳え立つ、真白な、頂上から麓まで雪を被った、浮遊している、穏やかで黙りこくっている、日本の聖山があった。 

追記:
こう訳し直してみた。 

 私は振り返った。聳え立つ、真白な、頂上から麓まで雪を被った、浮遊している、穏やかで黙りこくっている、日本の聖山があった。それは、瑠璃色の空の上に描かれた最も簡潔な数本の曲線に、すべての気品と力を支配されていた。
posted by kyotakaba at 09:11| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月15日

γαστροκνήμιο

 アレクサンドロス・パパディオマンディスの『 Η Μετανάστις 』に使われていた単語、γαστροκνήμιο 。 

Ο άνεμος εσήκωνε λίαν αρχαϊκώς τους ποδογύρους των, και εδείκνυε την κεντητην της Κάκιας επιγονατίδα και το παχύ γαστροκνήμιον της κυρίας Ρίζου. 

γαστροκνήμιο は私の使っている辞書には見当たらなかったのだけれど、ふくらはぎ、意味らしい。 英語の Gastrocnemius は、ギリシャ語をそのまま英語表記にしたようだし。 

Gastrocnemius muscle - Wikipedia, the free encyclopedia 


風が、二人のひどく古風な裾を持ち上げた。そして、カキアの刺繍で飾られた膝頭とリゾス夫人の太い脹ら脛を見せた。
posted by kyotakaba at 13:20| Comment(0) | 単語メモ | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月10日

Ένα βλαχόπουλο που δεν λέει πλλά λόγια 1

 ザハリアス・パパンドニウの『高い山々』の第十四章「あまり喋らない羊飼いの子供」の1 





  Ένα βλαχόπουλο έτρεχε προς τα κει, φωνάζοντας τον σκύλο. Έφτασε, άρπαξε τον σκύλο από τον μαλλιαρό του λαιμό και, σηκώνοντας την αγκλίτσα του, έκανε πως θα τον τσακίσει στο ξύλο. Ο σκύλος κάθισε κάτω και μαζεύτηκε. Το βλαχόπουλο ήταν ένα παιδάκι. Ο σκύλος δυο φορές σαν αυτό.  
 ≪ Πού είναι η καλύβα του Γεροθανάση; ≫ ρώτησαν τα παιδά.  
  Το βλαχόπουλο έδειξε με το χέρι τις καλύβες. Τους ακολούθησε κρατώντας τον σκύλο και κατέβηκαν μαζί.  
 ≪ Τι τον έχεις εσύ τον Γεροθανάση; ≫  
 ≪ Παππούλη ≫.  
 ≪ Εσύ σε ποια απ' όλες τις καλύβες κάθεσαι; ≫  
  Το βλαχόπουλο απάντησε και πάλι με το χέρι. Το σήκωσε κι έδειξε μια καλύβα. Στην πόρτα στεκόταν μια κοπέλα. Φορούσε τα τσαρούχια της, τη ζώνη της, την κεντημένη της ποδιά. Είχε μαύρα μάτια, ίδια σαν του μικρού τσοπάνη.  





    あまり喋らない羊飼いの子供  

 そこに、ひとりの羊飼いの子供が走って来たのですよ。犬を呼んでいました。そこに着くと、犬の毛むくじゃらの首をつかみました。そして、羊飼いの子供は、自分の曲がった杖を取り上げました。犬を棒で叩く振りをしたのです。犬は、地面に座りました、そして、縮こまったのです。彼は小さな子供だったのですよ。犬は、その子よりも二倍の大きさだったのですよ。 
 「ゲロサナシスの小屋はどこですか?」とディモスとファニスは尋ねました。 
 羊飼いの子供は、手でいくつかある小屋を指しました。その子は、犬を抱えたまま二人について行きました。一緒に降りて行ったのです。 
 「ねえ、ゲロサナシスさんは、きみの何になるの?」 
 「おじいちゃん」 
 「あのいくつもの小屋のどれに、きみは住んでるの?」 
 羊飼いの子供は、また、手で答えたのです。手を挙げて、ひとつの小屋を指したのです。戸口に、ひとりの女の子が立っていました。女の子は、ツアルーヒを履いていました。帯を巻いていました。刺繍のある前掛けをしていました。小さな羊飼いと同じ、黒い瞳でした。   

posted by kyotakaba at 13:42| Comment(0) | よみかた:『高い山々』 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月08日

εν ουδενί λόγω

 アレクサンドロス・パパディアマンディスの『 Η Μετανάστις 』の次のところが分からない。 

Δεν ήκουε μόνον την ιδιοτελή της λύπης αυτής φωνήν, εν ουδενί λόγω τιθεμένη τον προστάτην και φίλον της;  

 この部分は、登場人物は、船長とマリナ。 
ήκουε の主格は、船長だと思う。ήκουε は ακούω 。
ήκουε の対格、目的語は、ιδιοτελή φωνήν だと思う。身勝手な声。
属格の της λύπης αυτής は理由の形容句なのだと思う。彼女の悲しみのための 

εν ουδενί λόγω がよくわからない。
εν は現代語の σε 。 
ουδενί は、κανένας なのだと。 どんな理由であっても、の意味だろうか? 

その後の句、τιθεμένη τον προστάτην και φίλον της がまったく分からない。
τιθεμένη は、θέτω の受動形分詞からの実詞、女性名詞なのだろうか? 
マリナの保護者で友人の立場、と言う様な意味なのだろうか?  

それで、文章の意味は、 
疑問系であるし、 
船長は、なんであれ、マリナの保護者で友人の立場にあり、悲しみのための身勝手な言葉だけを聞いたのではないのではないか? 

と言う意味なのか?
posted by kyotakaba at 13:57| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月05日

Τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας

 『 Τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας 』、歴史を学び損なった子供たち
Κώστας Κωστής  コースタス・コースティス 
出版社;Εκδόσεις Πατάκη パタキー 

18世から21世紀、オスマン・トルコ帝国の周辺部から、独立をし国歌を作って来た、近代ギリシャの自己認識の形成を辿り、検証している本。( らしい ) 

 2013年にΠόλις 社から出版されていたものの最出版の様。 

.:BiblioNet : Τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας / Κωστής, Κώστας Π., 1957-
posted by kyotakaba at 14:48| Comment(0) | ギリシャ関連書籍など | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

2016年03月03日

Πολεμος μ' ένα μαντρόσκυλο 2

 ザハリアス・パパンドニウの『高い山々』の第十三章「牧羊犬との戦い」の2 





Ο καημένος ο Φάνης φώναξε μονάχα : ≪ Όξω, όξω: ≫ και σήκωσε τη βέργα. Μα ενώ έκανε πως φοβέριζε, είχε χλομιάσει κι ήταν σαν να παρακαλούσε τον σκύλο : ≪ Μη με τρως! ≫  
  Ο Δήμος είδε πως κινδύνευαν κι έπρεπε να γλιτώσουν. Σφεντόνισε λοιπόν το λιθάρι με όλη του τη δύναμη. Το λιθάρι βρήκε τον σκύλο στη ραχοκοκαλιά. Ο σκύλος φώναξε, έτρεξε στην πέτρα που έπεσε, τη δάγκωσε με μανία σαν να ήθελε να τη ροκανίσει, γύρισε πίσω και ξαναρίχτηκε.. Άμα είδε όμως το παιδί με μια πέτρα πάλι στο δεξί, έτοιμο να του καταφέρει και δεύτερη, έκοψε τη φόρα του.  
Την αντίσταση όλοι τη φοβούνται. Ο μαντρόσκυλος είχε να κάνει με παιδί που υπερασπίζει τη ζωή του. Ο Φάνης είδε τη στιγμή εκείνη τι αξίζει το θάρρος. Πώς το ήθελε να είχε ρίξει αυτός την πέτρα!  





 可哀想なファニスはただこう叫ぶだけだったのです。「あっち、あっち」。そして、棒を取り上げました。でも、どれほど犬を恐がらせたでしょうね、ファニスはもう青くなっていたのです、それに、犬にお願いしているようだったのです。「ぼくを噛まないでよ!」 
 ディモスは、自分たちが危ないと思いました。逃げなければならないと思ったのです。それで、力一杯、小石を投付けたのです。石は、犬の背骨に当たりました。犬は吼えました。落ちた石に飛び掛かりました。憤激して石に噛み付きました。石を噛んで削ってしまいそうでした。そして、後ろに戻って、それから、また跳び付くのです。けれども、子供がまた右手に石を持ち、二回目を上手く当てようと準備しているのを見ると、直ぐに、助走を止めました。 
 だれもが反撃が恐いのです。牧羊犬は自分の命を助けるために、子供を追い払わなければならなかったのです。ファニスは、その時、勇気にはどんな価値があるのか分かったのです。ファニスは、大きな石を投げる勇気がどんなにか欲しかったでしょう。  



「牧羊犬との戦い」、おわり  
posted by kyotakaba at 15:04| Comment(0) | よみかた:『高い山々』 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

ばか

 私は馬鹿だから、ザハリアス・パパンドニウの『高い山々』の次の部分がまるで分からない。 

Ο καημένος ο Φάνης φώναξε μονάχα : ≪ Όξω, όξω: ≫ και σήκωσε τη βέργα. Μα ενώ έκανε πως φοβέριζε, είχε χλομιάσει κι ήταν σαν να παρακαλούσε τον σκύλο : ≪ Μη με τρως! ≫
Ο Δήμος είδε πως κινδύνευαν κι έπρεπε να γλιτώσουν. Σφεντόνισε λοιπόν το λιθάρι με όλη του τη δύναμη. Το λιθάρι βρήκε τον σκύλο στη ραχοκοκαλιά. Ο σκύλος φώναξε, έτρεξε στην πέτρα που έπεσε, τη δάγκωσε με μανία σαν να ήθελε να τη ροκανίσει, γύρισε πίσω και ξαναρίχτηκε.. Άμα είδε όμως το παιδί με μια πέτρα πάλι στο δεξί, έτοιμο να του καταφέρει και δεύτερη, έκοψε τη φόρα του.
Την αντίσταση όλοι τη φοβούνται. Ο μαντρόσκυλος είχε να κάνει με παιδί που υπερασπίζει τη ζωή του. Ο Φάνης είδε τη στιγμή εκείνη τι αξίζει το θάρρος. Πώς το ήθελε να είχε ρίξει αυτός την πέτρα!  


 私には、ギリシャ語を勉強する資格などまったくない。
posted by kyotakaba at 14:23| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする

ばか

 私は馬鹿だから、カザンザキスの『旅行記』の次のところがまるで分からない。

Πάνε κι έρχουνται φλόγες στη μνήμη μου τα λόγια τούτα του νεαρού κίτρινου προφήτη και κοιτάζω από το γοργό τρένο την Ιαπωνία να φεύγει. Αρπαχτικά ξεχωρίζω τους λιπόσαρκους χωριάτες να σκύβουν πάλι στα ρυζοχώραφά τους, βουτηγμένοι στις λάσπες έως τα γόνατα. Μάδησαν κιόλας οι κερασιές, έσβησαν. Άλλα δέντρα αρχίζουν κι ανθούν, ο τροχός της ζωής γυρίζει, οι πρώτες γλυσίνες κρεμάστηκαν κιόλας σα μώβ ανάερα σταφύλια κι ο αγέρας μύρισε.

 Πάνε κι έρχουνται は三人称複数の動詞。この文の主語が分からない。φλόγες 女性名詞複数主格あるいは対格。τα λόγια τούτα του νεαρού κίτρινου προφήτη 中性名詞複数あるいは対格。何を叙述しているのか見当もつけられない。ばかだから。 


 私は馬鹿だから、カザンザキスの『旅行記』の次のところがまるで分からない。 

Μέσα στο τρένο κοιτάζω κι αποχαιρετώ αμίλητα, ακίνητα τις χλωμές χαμογελαστές Γιαπωνέζες, με τα μωρά φορτωμένα, τυλιγμένα στη ράχη τους, με τα χέρια τους τα μικρά και πολυδουλεμένα. Τις κοιτάζω σα μεγάλους πολεμιστές.  

 κοιτάζω κι αποχαιρετώ 、これは一体どう言う意味なのか。  





 この若い黄人の予言者の言葉が、私の記憶の中を、行きつ去りつして照らし出した。私は、速い列車から、過ぎ去っていく日本を見詰めた。猛禽の様に、私は、痩せ細った村民たちが米の畑で何度も見を屈め、膝まで泥に浸っているのを見分けた。桜樹は、すでに花を散らせて、明るさを無くしている。他の樹が花を咲かせ始めている。生命の車輪は回っている。最初の藤が、もう、ぶら下がっている。濃紺の優雅な葡萄の実の様だ。そして、大気が薫っている。

 列車の中で、私は、蒼褪めて微笑んでいる日本の女たち、その背中に小さな手でとても注意深く包んだ赤ん坊を背負っている女たちを見詰め、そして、言葉も発せず何の身振りもせず別れを告げた。私は、彼女たちを偉大な戦士たちを見る様に見詰めた。
posted by kyotakaba at 08:44| Comment(0) | 日記 | このブログの読者になる | 更新情報をチェックする